Wij verdienen ons succes!

Succes is niet hetzelfde als verdienste. Toch wordt in veel politieke discussies dit gegeven maar al te graag vergeten, bijvoorbeeld wanneer het gaat over lonen, uitkeringen en zelfs de eurocrisis.

Succesvolle ondernemers en andere grootverdieners zijn de aanjagers van de economie. Het is daarom belangrijk dat de bezitters van een topinkomen niet te veel belasting betalen. Immers, wanneer de belastingdruk te groot wordt, dan zullen deze movers and shakers zich onvoldoende gestimuleerd voelen om extra inkomen te genereren. En dat gaat onverbiddelijk ten koste van de economische groei.

Helemaal onderaan de economische ladder werkt het precies andersom. Daar gaan de mensen, in tegenstelling tot de succesvolle grootverdieners, juist harder werken wanneer ze minder geld ontvangen. (Misschien dat daarom in de Wet werken naar vermogen werd geregeld dat sommige werkenden met minder dan het minimumloon genoegen moeten nemen.)

Bovenstaande redeneringen gaan natuurlijk alleen op als we ervan uitgaan dat economisch succesvolle individuen wél hun best doen en de minder succesvollen niet. Soms is dit natuurlijk zo, maar vaak gaat die vlieger niet op. Bovendien zijn de grootste gelovers in deze karikatuur nou net degenen die er opeens hele andere regels op na houden als het om hun eigen portemonnee gaat. Het argument dat afschaffing van de hypotheekrenteaftrek ertoe zal leiden dat huizenkopers voortaan beter hun best gaan doen om zich een ongesubsidieerde woning te kunnen veroorloven zul je van dat soort types nou nooit horen.

Het idee dat wij ons succes zelf verdienen (en dus dat de minder succesvollen hun problemen aan zichzelf hebben te wijten) is hardnekkig. In hoeverre deze notie klopt is echter nog maar de vraag. Chris Dillow, de auteur van deze blogpost, wees onlangs op de resultaten van vijf verschillende onderzoeken. Uit deze studies bleek onder meer dat:

1) Britse kinderen van wie de vaders werkloos raakten gedurende de recessie van begin jaren tachtig presteerden slechter op school en verdienden uiteindelijk lagere salarissen dan vergelijkbare kinderen van wie de vaders niet werden ontslagen.

2) Goed uitziende mannen verdienen meer dan lelijke mannen.

3) Kinderen die voor hun twaalfde werden gepest op school kregen ook in het vervolg van hun schoolcarrière lagere cijfers en hadden een grotere kans drugs te gaan gebruiken of ongewenst zwanger te raken.

4) Kinderen die les kregen in kleinere klassen verdienden op middelbare leeftijd gemiddeld een hoger salaris dan kinderen die in grotere groepen werden onderwezen.

5) Jongeren die de arbeidsmarkt betraden in een tijd van economische recessie hielden een permanente loonachterstand op diegenen die in economisch voorspoedige tijden voor het eerst aan de slag gingen.

Kortom: de mate waarin wij uiteindelijk economisch succesvol zijn hangt af van een groot aantal factoren die volledig buiten onze macht liggen. Met andere woorden: hard werken kan tot positieve resultaten leiden (en doet dat ook regelmatig), maar dat hoeft dus niet zo te zijn.

Wat voor individuen geldt, gaat ook op voor nationale economieën. Wat zou er bijvoorbeeld zijn gebeurd (zo wordt afgevraagd in een reactie op bovengenoemde blogpost) als de Amerikaanse hypotheekbubbel in 2003 was gebarsten? In deze jaren was Duitsland een van de zwakke broeders van de eurozone. Misschien was dan Duitsland in plaats van Ierland, Portugal of Spanje in een bankencrisis en zware recessie terecht gekomen. Zouden we in dat geval massaal met de vinger naar ‘die luie, logge Teutonen‘ hebben gewezen?

Erger nog, wat als de Amerikaanse hypotheekbubbel twee jaar later, in 2005, uit elkaar zou zijn geklapt? Dat wil zeggen, vlak nadat uitgerekend bundeskanzler Gerhard Schröder het Europese Stabiliteitspact doelbewust zou hebben verzwakt? Krantenkoppen met daarin de woorden ‘blitzkrieg’, ‘Stalingrad’ en ‘euro’ zouden in alle kiosken te vinden zijn geweest.

In Nederland moeten we ons trouwens ook maar niet al te hard op de borst slaan vanwege onze glanzende AAA-rating en ons ‘strenge fiscale beleid’. De gezamenlijke Nederlandse hypotheekschuld ligt nog steeds als een roestige mortiergranaat te wachten op het politieke equivalent van de Explosieven Opruimingsdienst. Gelukkig heeft één politieke partij, in al zijn fiscale strengheid, ervoor weten te zorgen dat de ruimte voor dubbele hypotheekrenteaftrek werd vergroot. Succes mag immers niet worden bestraft!

X-posted @ Sargasso

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s