Vrijheid, o zoete vrijheid!

Amerikaanse denkbeelden doen in toenemende mate opgang in het Nederlandse politieke debat. Rijke mensen zijn betere mensen en armoede heeft een morele oorzaak. Of zoals Emile Ratelband al zei: ‘Succes is een keuze.’

Wij importeren veel uit de VS: films, televisieseries, muziek en fastfoodketens. De invloed van Amerikaanse merken, producten en populaire cultuur is zodoende ook in Nederland overweldigend. Zelfs de Nederlandse politiek kan zich niet aan de algemene Amerikaanse dominantie onttrekken. Zo importeerde de PVV zijn partijfinanciering en een diepe afkeer van klimaatwetenschap uit het ‘Land of the Free’. De VVD lijkt, in navolging van een berucht conservatief activist, een kleinere overheid in toenemende mate als doel in plaats van als middel te beschouwen. Het tijdschrift Elsevier onderschrijft vervolgens de bizarre tegenstelling tussen ‘producenten’ en ‘uitvreters’ door 4 miljoen ‘hardwerkende Nederlanders’ tegenover 7 miljoen profiteurs (2,5 miljoen ‘ambtenaren’ en 4,5 miljoen ‘uitkeringstrekkers’) te plaatsen.

Het libertaire paradijs
Lage belastingen voor grootverdieners en een minimale overheid worden doorgaans gepromoot met een beroep op ‘vrijheid’. Immers, hoe minder de overheid van ons moet, hoe vrijer we zullen zijn (ook weer zo’n typisch Amerikaanse gedachte). Dat sommige mensen buiten de boot gaan vallen is minder belangrijk – totdat we ons realiseren het hier gaat om ‘tante Elly die last heeft van depressies, oom Wim die zijn rechterhand niet meer kan gebruiken na een hersenbloeding, neefje Bram met downsyndroom en de buurman die zijn leven lang in de haven heeft gewerkt bij een logistiek bedrijf dat in de crisis failliet is gegaan en die nu niet meer aan de bak komt omdat hij 58 is’ (h/t Martijn).

In Amerika weten ze wel raad met dit soort bezwaren: geef de armen zélf de schuld van hun ellende en we hoeven ons niet langer rot te voelen over eventuele economische ongelijkheid. Bryan Caplan, econoom aan de George Mason University en op de loonlijst van de Koch broertjes, legde onlangs uit waar zijn toekomstige boek Poverty: Who To Blame over zal gaan. Weinig verrassend, legt hij de schuld van armoede bij de armen zelf. Hieronder volgen enkele citaten van Caplans blog:

I’m not merely saying that “bad behavior is bad for you.” I’m saying that bad behavior is a major cause of poverty. If I’m right about this, there is a great, neglected remedy for poverty: Poor people should stop engaging in bad behavior.

Kortom: arme mensen moeten maar eens ophouden met hun slechte gedrag. Als ze dit bijtijds hadden gedaan dan waren ze nooit arm geworden. Uit deze veronderstelling volgt natuurlijk een conclusie:

If people are poor because they’re behaving irresponsibly, they should be far down our queue of people to help – if they belong on the queue at all.

Arme mensen in Amerika hebben hun armoede aan zichzelf te wijten. Daarom verdienen ze geen hulp. Hadden ze maar geen luie uitvreters moeten zijn. Op de tegenwerping dat armoede deels het gevolg is van macro-economische factoren reageert Caplan als volgt:

Yes, there has been some fall in the demand for low-skilled labor. But […] there’s no reason to ignore the poor’s contributory negligence. If the American working class had responded to long-term economic changes by forming stable two-earner marriages, they’d still be doing fine.

En zo komt het allemaal toch weer neer op seks. Als Amerikaanse jongeren zich niet zouden gedragen als een stelletje geile bunzings, zo meent Bryan Caplan, dan was er nu geen grootschalige armoede geweest. Als God niet straft voor premarital sex, dan doet de vrije markt dat wel.

Tenslotte nog dit:

Poverty: Who To Blame will largely be a work of economic philosophy.

Vast omdat daadwerkelijke economische data Caplans reactionaire wereldbeeld in duigen zouden laten vallen.

Terug naar een feodale samenleving
Als conservatieven zoals Caplan hun zin krijgen dan veranderen de Verenigde Staten in een soort feodale samenleving: aan de top staan de waardige, producerende rijken, aan de onderkant de onwaardige, uitvretende armen (zeg maar zo’n beetje iedereen). Bovendien wordt waardigheid (lees: rijkdom) of onwaardigheid (lees: armoede) doorgegeven van generatie op generatie. Als Amerikaanse conservatieven immers ergens op tegen zijn dan is het wel de erfbelasting.

In dit opzicht is onze Nederlandse VVD het wederom met de Amerikaanse belastingextremisten eens. Volledige afschaffing van de erfenisbelasting is op termijn noodzakelijk, omdat ‘hardwerkende Nederlanders […] nu ten onrechte [worden] bestraft als ze hun best doen om te sparen voor de volgende generatie.’ Het is de hoogste tijd, zo lijkt de VVD te redeneren, dat ‘hardwerkende Nederlanders’ ook eens keer van hun vrijheid mogen gaan genieten.

X-posted @ Sargasso

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s