Bezuinigingen en compromissen in de Amerikaanse politiek

In de VS is met de ‘sequester’ zojuist de volgende zware bezuinigingsronde begonnen. Goed idee of niet? En wat heeft de Nederlandse pers hierover te melden?

Het grote nieuws van de afgelopen week uit de VS is de zogenaamde sequester, ofwel een groot pakket aan automatische bezuinigingen om het Amerikaanse begrotingstekort onder controle te brengen. Geschatte gevolgen: ruim een half procent minder economische groei en driekwart miljoen minder banen.

Dankzij Obama’s bezuinigingsmaatregelen daalt het Amerikaanse begrotingstekort echter al sinds 2009. Bovendien betaalt de Amerikaanse overheid al vanaf 2010 een negatieve reële rente op haar schuldpapier. Gemeten in reële goederen en diensten, levert geld lenen dus geld op, in plaats van dat het geld kost. Zodoende bestaat er geen enkele zinnige reden om middenin een economische depressie nóg meer drastische bezuinigingen af te kondigen.

Om te achterhalen waarom de sequester er toch is gekomen, moeten we terug naar de zomer van 2011. Toendertijd weigerde het door de Republikeinen gedomineerde Huis van Afgevaardigden de extra staatsleningen goed te keuren die noodzakelijk waren om de begroting te bekostigen die het eerder zelf nog had aangenomen. Het gevolg van deze kunstmatige crisis was dat er een reëel gevaar ontstond dat de Amerikaanse overheid binnenkort niet meer aan haar betalingsverplichtingen zou kunnen voldoen. Dit zou ongetwijfeld desastreuze gevolgen hebben gehad voor zowel de Amerikaanse als de totale wereldeconomie.

Het gevaar van een Amerikaans bankroet werd uiteindelijk mede afgewend door de sequester: indien op termijn geen overeenstemming tussen Republikeinen en Democraten zou worden bereikt over het verder terugdringen van het begrotingstekort, zou een serie automatische bezuinigingen in werking treden op zowel de militaire uitgaven als de discretionary spending, dat wil zeggen: kostenposten variërend van voedsel- en transportveiligheid tot wetenschappelijk onderzoek en de geestelijke gezondheidszorg.

Tenzij er toch nog een soort verlaat compromis wordt gesloten, zullen zodoende met ingang van 1 maart miljoenen Amerikanen worden geconfronteerd met de onaangename (en onnodige) gevolgen van de sequester. En zo komt onvermijdelijk de schuldvraag naar voren: ‘Wie heeft het gedaan?’ En met zo’n onderwerp weten politiek verslaggevers – ook in Nederland – wel raad.

Zo verscheen afgelopen vrijdag een artikel op de website van het NRC waarin correspondent Guus Valk beweerde dat niet alleen de Republikeinen, maar ook Obama aanstuurde op het daadwerkelijk ingaan van de sequester. Obama zou hierdoor immers ‘oppositie kunnen voeren’ vanuit het Witte Huis en dat zou hem maar al te goed uitkomen. ‘[B]eide partijen hebben nu weinig belang bij een compromis,’ was dan ook de uiteindelijke inschatting.

Oh sweet memories! Eén van de allereerste dingen die ik afleerde toen ik zelf aan de overzijde van de oceaan woonde was het lezen van Nederlandse nieuwsberichten over de Amerikaanse politiek. In het gunstigste geval zijn ze misleidend, in het ergste geval feitelijk onjuist. En dat iedere keer opnieuw! Ook Guus Valk en het NRC stellen in dit opzicht niet teleur. Want wat gebeurde er nu echt, tijdens de allerlaatste onderhandelingen voordat de sequester inging?

Obama stelde zich voortdurend op het standpunt dat het begrotingstekort zou moeten worden teruggebracht door een combinatie van bezuinigingen en belastingverhogingen. Zijn Republikeinse tegenspelers daarentegen, wezen iedere belastingverhoging categorisch af. Republikeinen in de Senaat hielpen dan ook een compromisvoorstel om zeep waarin de extra belastinginkomsten zouden worden opgebracht door het dichten van enkele gaten in de bestaande belastingwetgeving (die vooralsnog vooral ten goede komen aan mensen die meer dan vijf miljoen dollar per jaar verdienen). Aanvoerder van de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden, John Boehner, was alleen bereid tot een ‘compromis’ dat uitsluitend uit bezuinigingsmaatregelen zou bestaan. Extra belastinginkomsten, hoe weinig ook, waren wat hem betreft volstrekt onbespreekbaar. Kortom: de enige partij die volstrekt niet bewoog was de Republikeinse.

Ofwel: both sides do it, nu ook in Nederland!

Advertenties

Een Reactie op “Bezuinigingen en compromissen in de Amerikaanse politiek

  1. Goed gezien. De republikeinen weigeren elke belastingverhoging, ook die op bedrijfswinsten en op inkomens van de rijken, terwijl het evident is dat de afbraak van de belastingheffing sinds Friedman, Thatcher en Reagan dé oorzaak is van de oplopende staatsschulden.

    Zie ook:

    The Sequester as a Tea Party Plot
    Door Robert Reich, Alternet, 1 maart 2012
    [Wikipedia over Robert Reich]

    Over de eenzijdige berichtgeving door de NOS schreef ik vorig jaar mijn ergernis eens van me af.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s