Jorge Mario Bergoglio/Franciscus I en de Argentijnse junta

Hoewel een paus die voor de naam Franciscus kiest ergens wel hoopgevend is, heeft de nieuwe Pontifex Maximus klaarblijkelijk toch niet zo’n fraai verleden:

[I]n Argentina, the Catholic Church was openly complicit in the military regime’s repression. Bergoglio was not exempt from this involvement: military officers have testified Bergoglio helped the Argentine military regime hide political prisoners when human rights activists visited the country. And Bergoglio himself had to testify regarding the murder of two priests who he stripped of their religious licenses shortly before they were kidnapped and murdered. This isn’t just a case of Bergoglio being a member of an institution that supported a brutal regime; it’s a case of Bergoglio himself having ties, direct and indirect, to that very regime.

Verrassend? Nauwelijks, natuurlijk.

UPDATE:

Hier een interessant profiel van de nieuwe paus door de National Catholic Reporter, een (relatief) progressieve katholieke krant:

These were the years of the military junta in Argentina, when many priests, including leading Jesuits, were gravitating towards the progressive liberation theology movement. As the Jesuit provincial, Bergoglio insisted on a more traditional reading of Ignatian spirituality, mandating that Jesuits continue to staff parishes and act as chaplains rather than moving into “base communities” and political activism. […]

Bergoglio has supported the social justice ethos of Latin American Catholicism, including a robust defense of the poor. […]

At the same time, he has generally tended to accent growth in personal holiness over efforts for structural reform.

Armenzorg is natuurlijk erg mooi, maar daadwerkelijke veranderingen zijn blijkbaar minder gewenst…

En uiteraard haat hij zowel teh gayz als icky lady parts:

Bergoglio is seen an unwaveringly orthodox on matters of sexual morality, staunchly opposing abortion, same-sex marriage, and contraception. In 2010 he asserted that gay adoption is a form of discrimination against children […]

Kortom: we hebben weer een aartsconservatieve paus.

Advertenties

2 Reacties op “Jorge Mario Bergoglio/Franciscus I en de Argentijnse junta

  1. Hallo Jeroen, wat betreft “mandating that Jesuits continue to staff parishes and act as chaplains rather than moving into “base communities” and political activism”, dit is niet zo vreemd en een begrijpelijke houding. Ook is het altijd het officiele beleid geweest van de katholieke kerk. Hoewel ik zelf erg sympathiek sta tegenover de zg. “base communities” uit die tijd (ze zijn verdwenen) is de theologie vaak niet compatibel met die van de kerk vanwege kort gezegd de te sterke focus op structuren, macht en revolutie ten koste van spiritualiteit. Bevrijding of verlossing van armoede en machts-structuren is belangrijk, maar niet het enige verhaal.

    • Hallo Francis,

      Dankjewel voor je reactie. Hoewel je zeker een punt hebt (dat vond – toen nog – kardinaal Ratzinger ook), ben ik het toch niet volledig met je eens.

      Want wat compatibel is met de theologie van de Katholieke Kerk, hangt natuurlijk gewoon af van wat de Kerk vindt dat compatibel is.

      Ooit, lang geleden, was er bijvoorbeeld ruimte binnen de Kerk voor zoiets radicaals als bedelorden (waaronder die van Franciscus van Assisi – diezelfde Franciscus waar de nieuwe paus zijn naam aan heeft ontleend!). Bovendien wilden leden van de vroege bedelorden niet alleen zichzelf (spiritueel) verbeteren, maar hadden daarnaast ook nadrukkelijk aandacht voor de noden van de maatschappij.

      Wat ik hiermee wil zeggen is dat het niet zo is dat nooit nieuwe vormen van geestelijk leven binnen de KK zouden mogen ontstaan. In het verleden is dat immers ook vaker gebeurd.

      De afwijzing van bevrijdingstheologie met alles wat daarom heen hangt is daarom, denk ik, nooit onvermijdelijk geweest.

      De Katholieke Kerk, als organisatie, heeft echter gewoon de keuze gemaakt de traditionele maatschappelijke ordening, inclusief alle bestaande ongelijkheid, te willen handhaven.

      Dat past verder ook prima in de trend die in de tweede helft van de negentiende eeuw is ingezet door reactionaire pausen als Pius IX (vanaf 1848) en, met name, Leo XIII.

      In dat opzicht typerend is onder meer de zogenaamde Syllabus errorum uit 1864. Eén van de daarin beschreven, heftig af te keuren dwalingen is de stelling dat de Kerk zich zou moeten verzoenen met ‘vooruitgang, liberalisme en de moderne beschaving’.

      Met uitzondering van een korte periode rondom Vaticaan II, koos de Kerk er simpelweg voor om reactionair te zijn. En onderdeel van dit reactionaire karakter was sympathieker te staan ten opzichte van de haves dan van de have-nots.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s