Muzikale vrijdag: The Sex Pistols

De titel van de vorige post leverde al een hint: vandaag zijn de Sex Pistols aan de beurt.

Hoewel de muziek van The Sex Pistols door minder sympathieke critici (en niet helemaal onterecht) wordt gekwalificeerd als ‘loud, ragged midtempo rockers with a harsh, grating vocalist and not much melody’, is dat toch ook weer niet het hele verhaal. De jongens, voor zolang als het duurde (precies één album dus), bezaten een rauwe, snerende energie waarmee ze perfect de woede en frustratie uitdrukten die veel (working class) Engelsen koesterden ten opzichte van het establishment.

Allereerst met hun meest succesvolle (en controversiële) single, waarin de benauwende nostalgie naar een ‘groots’ verleden – gesymboliseerd door Koningin Elizabeth II – bruut werd afgezet tegen het uitzichtloze perspectief van de jongere generatie:

De debuutsingle van de Sex Pistols, Anarchy in the UK, maakte echter ook al het nodige los: het nummer riep angstbeelden op van sociale instabiliteit en rellende jongeren in de straten – een gevaar dat gezien de toenmalige staat van de economie niet bepaald denkbeeldig was:

Al met al begrijp ik eigenlijk niet zo goed waarom de Sex Pistols niet opnieuw de hitlijsten bestormen. Aanstaande kroning? Check! Een jarenlang aanhoudende en inmiddels razendsnel stijgende werkloosheid? Check!

… ♪ ♪ I am an anti-christ, I am an anarchist ♪ ♪ …

Advertenties

3 Reacties op “Muzikale vrijdag: The Sex Pistols

  1. Iets van een antwoord op je slotvraag valt misschien – ironisch maar serieus – te destilleren uit het verhaal ‘De anarchistische bankier’ (1922) van Fernando Pessoa.

    Tijdloos lekker liedje trouwens, Anarchy In The UK.

    Nederland anno 2013: van ‘Geen woning, geen kroning’ naar ‘Geen baan, geen bestaan’.

    • Laat me raden: de anarchistische bankier gaat voor ‘geen regels en maximale vrijheid’ voor hemzelf, maar niet voor anderen.

      Ook sommige ‘liberalen’ zijn daar erg goed in, zoals ik bijvoorbeeld hier al probeerde te laten zien.

      Ik zal eens kijken of ik het verhaal van Pessoa te pakken kan krijgen…

  2. Inderdaad belijdt de anarchistische bankier de revolte tegen alle sociale conventies en formules, en het verlangen en streven naar de afschaffing daarvan, teneinde de ‘vrije maatschappij’ te bereiken. Raakvlak met Ayn Rand en haar libertarische volgelingen in de Republikeinse gelederen in de VS. En inderdaad met het Thatcherisme – dat je in je blog helder karakteriseert.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s