Muzikale vrijdag: liefde/haat

Heel af en toe zijn er van die artiesten waarmee ik een wat moeizame relatie heb (niet dat zij daarmee zitten natuurlijk). Een prominent voorbeeld hiervan is, wat mij betreft, Bob Dylan.

Aan de ene kant is Dylan verantwoordelijk voor geweldige albums (Highway 61 Revisited!) en fantastische nummers, zoals bijvoorbeeld Girl from the North Country (afkomstig van het album The Freewheelin’ Bob Dylan uit 1963):

Maar daar staat dan ook weer het nodige tegenover. Zo heb ik een gruwelijke, gruuuwelijke hekel aan het nummer It An’t Me Babe – dat nota bene zijn weg vond naar Dylans allereerste Greatest Hits-album (uit 1967). En die verzamelaar was nou net jarenlang de enige Dylan in mijn CD-collectie.

Muzikaal gezien is er met It Ain’t Me Babe helemaal niets mis, maar tenzij er sprake is van een subtielere ironie dan ik kan waarderen is de tekst zo’n beetje de woordenboekdefinitie van passief-agressief.

Regel na regel krijgen we te horen dat de scharrel du jour te hoge eisen stelt aan arme Bob, dat hij niet is wat ze zoekt: ‘It ain’t me babe,’ verzucht hij keer op keer.

Een normaal mens maakt in zo’n geval natuurlijk gewoon een eind aan de volstrekt kansloze relatie. Maar ook in het tweede couplet (van de drie) blijft Dylan GEWOON DOORZANIKEN: ‘… it ain’t me, babe. No, no, no, it ain’t me babe…’ Enzovoort, enzovoort.

Helemaal mis gaat het echter in de eerste regels van couplet #3, waar Dylan zijn ‘geliefde’ verzoekt zo geruisloos mogelijk uit zijn leven te verdwijnen en haar ook nog eens terloops mededeelt dat-ie inmiddels met een ander in bed ligt:

Go melt back into the night
Everything inside is made of stone
There’s nothing in here moving
An’ anyway I’m not alone

En daarna gaat het uiteraard weer van ‘… it ain’t me, babe. No, no, no, it ain’t me babe…’ Slappe, schijnheilige zeikerd.

Niettemin werd het nummer It An’t Me Babe regelmatig door andere artiesten gecoverd, bijvoorbeeld door Johnny Cash en June Carter, The Turtles, Nancy Sinatra, Johnny Thunders en ook Joan Baez:

Maar waarom in godsnaam? Wie wil er nou aan de hele wereld kenbaar maken dat hij/zij een passief-agressieve zeiksnor is? Was dat hip vroeger? Ik bedoel: als je dan toch een eind in de rondte neukt, gelóóf er dan tenminste in.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s