Corporate Welfare Queens

Een ‘Cadillac-driving welfare queen’ is in het Amerikaanse politieke vertoog een mythische grootontvangster van overheidsuitkeringen die er zodanig goed van weet te leven dat ze met een dikke auto onder haar – uiteraard zwarte – kont haar talloze welfare checks kan komen innen. De ‘welfare queen’ is zodoende – net als haar mannelijke equivalent, de ‘strapping young buck using food stamps to buy T-bone steaks’ – het grote angstbeeld van de hardwerkende belastingbetaler die zijn zuurverdiende centen niet graag naar luie, profiterende uitvreters ziet gaan.

Zowel de ‘welfare queen’ als de ‘strapping young buck’ werden gepopulariseerd door Ronald Reagan tijdens de Republikeinse presidential primaries van 1976 (die Reagan uiteindelijk zou verliezen van Gerald Ford). Dat Reagan het hierbij met de waarheid niet zo nauw nam, spreekt eigenlijk al voor zich.

Dat wil echter niet zeggen dat de VS helemaal geen ‘welfare queens’ kennen. Grote Amerikaanse fastfoodketens betalen hun werknemers namelijk een zodanig laag loon dat andere belastingbetalers maar liefst zeven miljard dollar per jaar mogen ophoesten om de aanvullende uitkeringen, gesubsidieerde ziektekostenverzekeringen en belastingsubsidies te betalen die deze werknemers nodig hebben om niet volledig in armoede weg te zinken. Alleen al de werknemers van McDonalds ontvangen zo’n 1,2 miljard dollar per jaar aan allerlei uitkeringen en subsidies van de Amerikaanse overheid. Werknemers van deze fastfoodmoloch die vervolgens bellen naar de ‘McResources Line’ (zo heet-ie echt) met financiële vragen worden dan ook direct en schaamteloos doorverwezen naar allerlei federale hulpprogramma’s. Uiteraard staat het laatste jaarverslag (pdf) van McDonald’s vol met juichende groeicijfers.

McDonald’s is echter niet het enige bedrijf dat een fijne winst weet te realiseren over de rug van de gewone belastingbetaler. Meer dan tien procent van de grootste Amerikaanse bedrijven betaalt namelijk nul procent aan winstbelasting. En dat was heus niet omdat deze bedrijven allemaal verlies draaiden.

Afgelopen week werd tevens bekend dat de Amerikaanse megabank JP Morgan Chase een voorlopige schikking heeft getroffen met het Openbaar Ministerie ten bedrage van maar liefst dertien miljard dollar wegens de verkoop van dubieuze hypotheekproducten in de aanloop naar de financiële crisis. Indien de werkelijke schade in ogenschouw wordt genomen, is deze recordboete echter naar schatting een factor 22 te laag. Wie draait dus op voor de rest? Hint: niet die bedrijven die nul procent belasting betalen.

Zijn er nog financiële lichtpuntjes voor de gewone Amerikaan? Jawel: dankzij de Affordable Care Act komt een betaalbare ziektekostenverzekering – ondanks serieuze problemen met de website waarop mensen zich voor een verzekering kunnen aanmelden – voor steeds meer Amerikanen binnen bereik. Bij Fox News hebben ze hun strijd tegen het helse socialisme van betaalbare gezondheidszorg echter nog niet opgegeven. Om de Amerikaanse bevolking van de verschrikkingen van Obamacare te overtuigen, had host Sean Hannity een aantal gasten naar zijn studio gehaald om hun horrorverhalen in de openbaarheid te brengen. Maar achteraf bleek er – vanzelfsprekend – van alle klachten niet bijster veel te kloppen:

First I spoke with Paul Cox of Leicester, N.C. He and his wife Michelle had lamented to Hannity that because of Obamacare, they can’t grow their construction business and they have kept their employees below a certain number of hours, so that they are part-timers.

Obamacare has no effect on businesses with 49 employees or less. But in our brief conversation on the phone, Paul revealed that he has only four employees. Why the cutback on his workforce? “Well,” he said, “I haven’t been forced to do so, it’s just that I’ve chosen to do so. I have to deal with increased costs.” What costs? And how, I asked him, is any of it due to Obamacare? There was a long pause, after which he said he’d call me back. He never did.

Fox News en corporate America doen zo ergens wel denken aan meneer pastoor en de fabrieksdirecteur, waarbij laatstgenoemde tegen de eerste zegt: ‘Houd jij ze dom, dan houd ik ze arm.’ Of, om met Alphonse Karr te spreken: ‘Plus ça change, plus c’est la même chose.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s