Categorie archief: Politiek

De VVD haat werknemers

De VVD-voorstellen voor het ontslagrecht laten zien dat deze partij vooral grote bedrijven dient. De positie van werknemers wordt nog verder uitgekleed dan in eerste instantie al de bedoeling was en het MKB krijgt enkel achteraf nog wat kruimels toegeworpen.

Eerder vandaag al, verscheen dit leugenachtige bericht op de VVD-site, waarin de kabinetsplannen om de maximale ontslagvergoeding te beperken werden gepresenteerd als een duidelijke vooruitgang voor ‘werkend Nederland.’ Want ‘werkend Nederland’ is in de optiek van de VVD natuurlijk allereerst de werkgevers.

Om het allemaal nog iets erger te maken, werd het bovenstaande gevolgd door dit:

Kleine bedrijven moeten voorlopig worden ontzien bij de nieuwe ontslagregeling, zodat ze goedkoper uit zijn. De VVD zal dat woensdag voorstellen in een debat met minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken. […]

VVD-Kamerlid Cora van Nieuwenhuizen wil dat er voor […] bedrijven [met minder dan 25 werknemers] een overbruggingsregeling komt tot 2020. Die houdt in dat kleine bedrijven tot dat jaar bij de berekening van de ontslagvergoeding mogen uitgaan van het dienstverband vanaf 1 mei vorig jaar. Dienstjaren van voor die periode tellen dan niet mee bij de berekening van de ontslagvergoeding, waardoor die lager uitvalt.

[…]

Van Nieuwenhuizen wil voorkomen dat kleine bedrijven door het nieuwe systeem financieel in de knel raken en daardoor nog meer mensen moeten ontslaan.

Klinkt ergens nog wel logisch, toch?

Niet als je weet hoe de huidige voorstellen ter herziening van het ontslagrecht tot stand zijn gekomen. In het Lente-akkoord van 2012, en later opnieuw in het sociaal akkoord van voorjaar 2013, werd opgenomen dat de werkgever bij iedere onvrijwillige beëindiging van een dienstverband de werknemer een ‘transitievergoeding’ is verschuldigd (en daarnaast opdraait voor de eerste paar maanden WW) om daarmee het wegvallen van salaris en de overstap naar een nieuwe baan te faciliteren.

Deze transitievergoeding moet zelfs worden betaald bij ontslag om bedrijfseconomische redenen. Iets waarvan in het huidige systeem geen sprake is. Toenmalig voorzitter van MKB-Nederland, Hans Biesheuvel, was in de zomer van 2012 dan ook niet bepaald positief over het nieuwe ontslagrecht. In zijn woorden:

“Wat gepresenteerd wordt als een verbetering, zou zomaar een sigaar uit eigen doos kunnen worden. […]

[Het MKB] is niet de sector waar topsalarissen verdiend worden. Mkb’ers hebben gemiddeld zes tot zeven man in dienst. Ze zijn vaak erg vergroeid met hun personeel en nemen niet zomaar afscheid van hen. Dat gebeurt vooral als er bedrijfseconomische redenen voor zijn. Dan verleent het UWV een vergunning, en hoeft geen ontslagvergoeding te worden betaald. Wat ons betreft is de ontslagvergoeding nooit een van de grootste problemen geweest.”

Anders gezegd, het nieuwe ontslagrecht met een maximale ontslagvergoeding van 75.000 euro is vooral gunstig voor grote bedrijven die goedkoop van hun personeel af willen – ook in gevallen waarin geen economische noodzaak daarvoor bestaat.

In het sociaal akkoord van afgelopen voorjaar heeft men wat betreft de herziening van het ontslagrecht dus opnieuw vooral de belangen van grote bedrijven gediend, ten koste van de belangen van zowel werknemers als het MKB.

En nu, na het allereerst de grote bedrijven naar de zin te hebben gemaakt, wil de VVD eventueel ook nog wel iets voor het MKB betekenen. Zogenaamd omdat kleine bedrijven door het nieuwe stelsel in de problemen kunnen komen, waardoor ze nog meer mensen zouden moeten ontslaan (en dat wil natuurlijk niemand, toch?).

Maar zelfs dat is leugenachtig gelul. In het sociaal akkoord is immers nu al deze passage te vinden (pp. 29-30):

Met betrekking tot de hoogte van de transitievergoeding wordt geregeld: […] een hardheidsclausule die inhoudt dat de verplichting tot betaling van een transitievergoeding kan worden verminderd dan wel op nul gesteld indien de betaling van de volledige vergoeding ertoe zou leiden dat de continuïteit van het bedrijf in gevaar komt. Dit geldt ook wanneer dit tot gevolg zou hebben dat een groter aantal ontslagen nodig is onder de voorwaarde dat de werkgever ten opzichte van de betrokken werknemers aan zijn verplichtingen als goed werkgever met betrekking tot employability en duurzame inzetbaarheid heeft voldaan;

Het is hiermee (voor zover dat niet al het geval was) volstrekt duidelijk geworden wie de VVD wenst te dienen. Grote bedrijven staan met afstand op één. Het MKB mag zich verheugen op halfslachtige inspanningen achteraf. De rechtspositie van werknemers, tenslotte, die moet zoveel mogelijk worden uitgekleed en ondermijnd.

Want dat, zo vinden ze bij de VVD, is goed voor de economie.

Mogen we dit ondertussen al klassenstrijd vinden?

Juiste diagnose, verkeerde behandeling …patiënt wordt niet beter

Het kabinet Rutte II trekt zich niets aan van de realiteit, of zelfs maar logica.

Enkele dagen geleden stuurde minister van SZW Lodewijk Asscher een brief naar de Tweede Kamer over de ontwikkeling van de werkloosheid in Nederland. In december 2013 steeg deze verder naar 668 duizend werklozen, ofwel 8,5% van de beroepsbevolking.

De oorzaak van deze situatie wordt door Asscher feilloos vastgesteld:

Werkloosheid is het verschil tussen het aantal beschikbare banen (werkgelegenheid) en het aantal mensen dat een baan zoekt (arbeidsaanbod). […] Als gevolg van achterblijvende bedrijfsinvesteringen en consumptieve bestedingen is de vraag naar arbeid gedaald.

De diagnose klopt. Maar hoe zit met de behandeling?

Die is hopeloos. Tegen de jeugdwerkloosheid worden ‘jongerenloketten om jongeren te helpen bij beroeps- en studiekeuzes’, ‘coachingsactiviteiten’ en ‘startersbeurzen’ ingezet. Werkloze ouderen kunnen rekenen op ‘mobiliteitsbonussen’ en ‘proefplaatsingen’.

Deze maatregelen veranderen hooguit iets aan het aanbod van arbeid, terwijl – zoals Asscher zelf had geconcludeerd – de vraag naar arbeid het probleem is. Met andere woorden er is geen behoefte aan trainingsprogramma’s, maar wel aan banen, banen en nog meer banen.

Asscher verwijst in zijn brief nog naar het sociaal akkoord van afgelopen voorjaar. Maar ook daar gaat het over (potentiële) werknemers: jongeren, ouderen, wajongers, ww’ers, zzp’ers, flexwerkers; allemaal komen ze voorbij.

Zo’n beetje de enige passage waarbij (indirect) wordt gerept over het creëren van werk en het aanjagen van de consumptieve bestedingen is deze:

Het is tegelijkertijd nodig:

  • het doorschieten van de al vijf jaar dalende huizenprijzen op de woningmarkt te keren (en daarmee de oorzaak van een sterk teruglopende vraag naar bouwprojecten en gerelateerde werkgelegenheid);
  • de mogelijkheden van het bankwezen om te voorzien in hypotheek- en kredietverlening te herstellen;
  • het tweede pijler pensioenstelsel minder procyclisch te maken door de pensioencontracten te vernieuwen. Hierdoor hebben schokken op financiële markten minder gevolgen voor pensioenpremies en –uitkeringen.

Hoe weinig (en omfloerst) dit ook is, meer wordt over het vergroten van de vraag naar arbeid niet gezegd.

En uiteraard kan ook de overheid zelf geen banen scheppen, bijvoorbeeld door massaal windmolenparken aan te leggen, de installatie van zonnepanelen ruimhartig te subsidiëren of voor mijn part de cultuursector van een flinke oppepper te voorzien.

De hiervoor benodigde uitgaven en resulterende begrotingstekorten zullen immers een oncontroleerbare inflatie tot gevolg hebben, aldus de dominante economische school van het moment.

Inmiddels weten we natuurlijk dat – ondanks een onveranderd hoog begrotingstekort en oplopende staatsschuld – niet inflatie, maar juist deflatie een acute bedreiging vormt voor ons economisch herstel.

Maar Rutte twijfelt nooit.

We’re fucked.

Anti-Europa rapport PVV belazert de boel opzichtig

Maar dat doet-ie anders nooit!

Het verlaten van de Europese Unie kan de Nederlandse economie de komende tien jaar tien procent extra groei opleveren. Dat concludeert het bureau Capital Economics dat de gevolgen van het verlaten van de EU in opdracht van de PVV onderzocht. Het rapport wordt vandaag gepresenteerd.

Door het wegvallen van regels en verplichtingen van de EU zou Nederland gemakkelijker handel kunnen drijven met landen buiten de EU. Ook zou Nederland geen geld meer hoeven afdragen aan noodlijdende EU-partners.

[…]

De onderzoekers nemen wel aan dat andere Europese landen net zo veel zaken met Nederland blijven doen als nu het geval is.

Kortom: we fantaseren alle nadelen van de douane-unie weg, maar gaan er tegelijkertijd van uit dat alle voordelen gewoon blijven!

De PVV bedrijft eigenlijk dan ook geen politiek, maar een combi van trollen en performance art gebaseerd op ressentiment en frustratie.

Nieuwe bijstandsplannen: politieke partijen lullen maar wat

Gisteren konden we al lezen dat het kabinet een akkoord heeft bereikt met enkele oppositiepartijen over het voorstel om de bijstand aan te passen.

Conclusie: het lijkt allemaal net iets minder draconisch te zijn geworden dan oorspronkelijk de bedoeling was.

De PvdA kraait dan ook luidkeels victorie: Nieuwe bijstand: solide vangnet, niemand aan de kant en zicht op werk is de kop van het bijbehorende nieuwsbericht op hun site dat met de volgende paragraaf opent:

Mensen perspectief bieden en ze niet aan de kant laten staan, een solide vangnet voor iedereen zonder werk en uiteraard zicht op werk. Dat zijn de drie uitgangspunten van de nieuwe bijstandswet. Een resultaat waar de Partij van de Arbeid over te spreken is.

Zou het echt?

De VVD tapt namelijk uit een heel ander vaatje: VVD zeer tevreden met aanscherping Bijstandswet is hun interpretatie van het akkoord:

Het kabinet heeft vandaag samen met VVD en PvdA overeenstemming bereikt met D66, ChristenUnie en SGP over de Participatiewet en de aanscherping van de bijstandswet (WWB). Dit betekent dat er nu een breed politiek draagvlak is om de wet flink aan te scherpen.

Minimaal één partij lult hier uit zijn nek. Het lijkt me in dit geval niet de VVD te zijn.

Teeven wil Verklaring Omtrent Gedrag ook zonder veroordeling kunnen weigeren

Aldus het AD:

Staatssecretaris Fred Teeven wil een verdachte een Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) kunnen weigeren, ook als deze niet veroordeeld is. Dat kan nu alleen als iemand een strafblad heeft. Teeven wil hiervoor de wet wijzigen, meldt het AD.

‘Ik word in de praktijk geconfronteerd met gevallen waarbij ik, gelet op de politiegegevens, afgifte van een VOG zou willen weigeren’, schrijft Teeven aan de Tweede Kamer. De staatssecretaris wil dat er bij de beoordeling voor een VOG ‘in bepaalde gevallen’ ook wordt gekeken naar politiegegevens.

En zo wordt er dus een situatie gecreëerd waarin, praktisch gesproken, de overheid je een baan kan ontzeggen, zonder dat verweer bij een neutrale arbiter mogelijk is. En laten we wel zijn: verdachten van zware misdrijven waarvan de schuld bij voorbaat aannemelijk is, zitten natuurlijk gewoon in voorarrest.

Maar dat moeten we maar even vergeten. Vanwege de kinderen, uiteraard:

Teeven wil voorkomen dat bijvoorbeeld iemand die wordt verdacht van kindermisbruik in een crèche aan de slag gaat.

UPDATE: Nu de kamerbrief van Teeven inmiddels online staat (vanochtend was dat nog niet het geval), lijkt het allemaal zelfs nog iets erger te zijn dan op basis van het nieuwsbericht kon worden geconcludeerd.

Uit de brief:

Daarnaast word ik in de praktijk geconfronteerd met gevallen waarbij ik, gelet op de aanwezige politiegegevens, afgifte van de VOG zou willen weigeren, maar waar de wet vanwege het ontbreken van justitiële gegevens in het Justitieel Documentatie Systeem (hierna JDS) ertoe dwingt een VOG af te geven. Om in deze gevallen op adequate wijze te kunnen handelen, is het noodzakelijk dat ik de afgifte van de VOG in bepaalde gevallen kan weigeren op basis van relevante politiegegevens.

In het Justitieel Documentatie Systeem staan echter niet alleen onherroepelijke veroordelingen, maar ook beslissingen van het OM:

Kortweg komt het erop neer dat, in alle gevallen waarbij iemand die 12 jaar of ouder is, als verdachte van een misdrijf wordt aangemerkt, er een registratie plaatsvindt in de justitiële documentatie. Dit geldt ook voor een groot aantal overtredingen, maar daarbij is wel sprake van een ‘ondergrens’. Er moet sprake zijn van een vrijheidsstraf, een voorwaardelijke straf of de opgelegde boete/transactie moet tenminste 100 Euro bedragen.

De wet gaat uit van een zo volledig mogelijke registratie. Uitgangspunt daarbij is dat ‘alle’ beslissingen van het Openbaar Ministerie en ‘alle’ uitspraken van de Rechterlijke Macht dienen te worden geregistreerd.

Wat Teeven dus wil, is dat enkel de politie, zonder verdere bemoeienis van het OM of een rechter, in feite kan besluiten of iemand in aanmerking komt voor een VOG.

Verder werd in de kamerbrief niet gespecificeerd van wat voor soort misdrijf de politie je moet verdenken voordat politiegegevens bij de aanvraag van een VOG kunnen worden betrokken. Dus als de politie je ook maar ergens van verdenkt, loop je het risico dat je geen VOG krijgt.

Dit begint toch serieus op een maatregel uit een politiestaat te lijken.

Kabinet wil dat gedetineerden 16 euro per dag gaan betalen

Uit de Volkskrant:

Gedetineerden, tbs’ers en ouders van minderjarigen die veroordeeld zijn, gaan betalen voor het verblijf in een gevangenis of inrichting. Het kabinet wil dat gedetineerden 16 euro per dag betalen, met een maximum van 2 jaar. Dat staat in een wetsvoorstel dat minister van Justitie Ivo Opstelten vandaag ter advies voorlegt aan instanties als het openbaar ministerie en de Raad voor de Rechtspraak.

Het kabinet hoopt 65 miljoen euro per jaar op te halen door een bijdrage te eisen van gedetineerden. Om te voorkomen dat veroordeelden in de problemen komen is een betalingsregeling of uitstel van betaling mogelijk, laat de staatssecretaris weten.

Dit is natuurlijk gewoon ordinair pesten. Het dient nauwelijks een doel: zestien euro is immers niet eens een fooi vergeleken met wat detentie daadwerkelijk kost.

Bovendien stellen dit soort bedragen voor grote criminelen natuurlijk helemaal niets voor. Maar ook als sneue kruimelcrimineel kun je na een jaartje brommen even zesduizend euro komen afrekenen. En stel dat je een kansloos cv hebt waar voornamelijk inbraak en straatroof op staan, hoe kom je dan aan dat geld? Door noodgedwongen je oude bezigheden weer op te pakken?

Als je vindt dat criminelen ook financieel harder moeten worden aangepakt, laat ze dan door een rechter tot een boete veroordelen. Jeweetwel, zo iemand die op individuele basis kan beoordelen of een extra financiële straf een maatschappelijk doel dient of juist contraproductief werkt.

Maar dan is het natuurlijk geen pesten meer.

Dan nog dit:

Een parallel wetsvoorstel moet regelen dat veroordeelde daders ook gaan meebetalen aan de kosten die de overheid maakt voor de hele cyclus van opsporing, vervolging en berechting. De maatregelen gelden niet voor asielzoekers die in vreemdelingenbewaring verblijven.

De twee wetsvoorstellen vloeien voort uit afspraken die de regeringspartijen VVD en PvdA eind 2012 maakten in het regeerakkoord.

De PvdA gaat weer lekker mee op de zoveelste volstrekt zinloze law and order-tournee van Opstelten.

Mandela, apartheid en de Tweede Kamer

Nelson Mandela en het ANC werden door Nederlandse politici niet altijd even positief bekeken. Inmiddels lijkt de herinnering daaraan grotendeels verdwenen.

Bij het overlijden van Nelson Mandela durfden maar weinigen kritiek te hebben op de voormalige leider van het ANC en Zuid-Afrika. Dat was anders toen hij nog gevangen zat op Robbeneiland. Naar verluid duidde Margaret Thatcher hem aan als that grubby terrorist. Zeker is in ieder geval dat Thatcher, kenmerkend voor de Britse Conservatieven, het ANC a typical terrorist organisation vond.

Ronald Reagan, wiens beleid ten opzichte van Zuid-Afrika door Desmond Tutu werd omschreven als immoral, evil and totally un-Christian, plaatste het ANC op een lijst van terreurgroepen, een situatie welke tot 2008 zou voortduren.

Ook in Nederland werden Mandela en het ANC niet altijd in een positief licht gezien. Weliswaar werd op 21 juni 1983 een motie (pdf), ingediend door CDA’er Jan Nico Scholten, in de Tweede Kamer aangenomen waarin werd opgeroepen tot vrijlating van Nelson Mandela, maar met name tegen concrete maatregelen om de apartheid te bestrijden bleef veel verzet bestaan.

Klein rechts (SGP, GPV, RPF)
Op dezelfde dag dat de motie-Scholten werd aangenomen, werd, zoals blijkt uit het kamerverslag (pdf), tevens gedebatteerd over de vraag of Nederland eenzijdige economische sancties tegen het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime zou moeten treffen. Vooral de houding van de kleine christelijke partijen SGP, GPV en RPF was daarbij opvallend.

Hoewel de woordvoerders van deze partijen de apartheid eensgezind veroordelen, wordt toch vooral benadrukt dat Zuid-Afrika geen monopolie op onderdrukking heeft. In de woorden van Henk van Rossum (SGP):

De Haryans of de onaanraakbaren in het kastestelsel in India hebben bepaald geen betere status; de Indian Tamil op Sri Lanka zijn ook verre van te benijden. In vele landen, die door een één-partijenstelsel worden geregeerd, is er een heersende stam en is het lot van de andere stammen ook verre van benijdenswaardig.

Om de Zuid-Afrikaanse regering haar bepaald niet ongebruikelijke dwalingen te laten inzien, zou daarom niet alleen van economische sancties moeten worden afgezien, maar zouden de culturele contacten juist moeten worden aangehaald. ‘Men moet op reële wijze trachten de samenleving juist door zoveel mogelijk contacten in de goede richting te sturen,’ aldus Van Rossum.

Helemaal bont wordt het gemaakt door Aad Wagenaar (RPF), die iedere concrete actie tegen het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime afdoet als een ‘zinloze beoefening van internationale moraliteit’. Een toch wel opmerkelijke uitspraak voor een parlementariër van een getuigenispartij.

Wagenaar en Gert Schutte (GPV) benadrukken bovendien dat er haast zeker niets goeds van kan komen als de blanke Afrikaners moeten samenleven met de zwarte meerderheid. Schutte:

Kan de Minister mij één land in de wereld aanwijzen waar binnen één staatsverband verschillende volken en culturele identiteiten vreedzaam samenleven zonder dat daarbij sprake is van discriminatie?

De oplossing? Een eigen ‘zuivere’ staat voor de blanke Afrikaners:

Hebben de Afrikaners, zo goed als de kleurlingen en de zwarten recht op een eigen identiteit die zich niet slechts laat beschrijven in culturele en taalkundige rechten maar die ook tot uitdrukking komt in een staatkundige structuur? Het lijkt mij moreel en volkenrechtelijk nauwelijks mogelijk de Afrikaner dit recht te ontzeggen.

Wagenaar is iets minder expliciet, maar pleit, in het kader van het aloude orthodox-protestante ‘soevereiniteit in eigen kring’, voor ‘de eigensoortige ontwikkeling van de volken in [Zuid-Afrika]’. Ergens doet dat toch best wel denken aan seperate but equal.

Van Rossum, tenslotte, duidt het ANC nog even expliciet aan als een terroristische organisatie, terwijl Wagenaar het betreurt dat de Raad van Kerken zo onchristelijk is gebleken dat de sympathie meer uitgaat naar de revolutie van het ANC en SWAPO dan de ‘evolutie’ die van de christelijke Afrikaners valt te verwachten.

Kortom: de status quo anno 1983, inclusief scheiding van blank en zwart, is volgens de zwarte kousenchristenen zo heel erg slecht nog niet.

Centrumpartij
De positie van de extreem-rechtse Centrumpartij, bij monde van fractievoorzitter Hans Janmaat, is heel wat prozaïscher. Naar eigen zeggen tegen apartheid, vindt Janmaat toch dat de Nederlandse regering eerst maar eens de problemen in eigen land moet aanpakken. Wel is Zuid-Afrika belangrijk in de strijd tegen het communisme. ‘Daar moeten wij dan partij in kiezen,’ aldus Janmaat. Geen sancties dus.

VVD
Bij het lezen van het standpunt van de VVD, verwoord door een jonge Frans Weisglas, valt een zeker déjà vu-gevoel haast niet te vermijden. Weisglas opent als volgt:

De politiek van apartheid, deze ontkenning van de fundamentele gelijkwaardigheid van de mens, staat haaks op de principes van liberalisme en democratie, die bepalend zijn voor het denken en doen van een liberale partij als de VVD.

Maar daarmee heeft Weisglas zijn hart nog niet gelucht. Het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime verdient in zijn ogen zelfs het predicaat ‘mensonwaardig’.

Maar die liberale principes zijn enkel voor de bühne. Want sancties zijn ook slecht voor de eigen portemonnee. Alleen al bij de KLM zouden wel eens vierhonderd arbeidsplaatsen op de tocht kunnen komen te staan! Bovendien weten die arme, onderdrukte Zuid-Afrikanen toch al wel dat we in ons hart ten diepste met hen sympathiseren. Weisglas:

Mijnheer de Voorzitter! Het is echter toch duidelijk dat ook zonder het treffen van economische maatregelen de opvattingen van Nederland ten aanzien van Zuid-Afrika bekend zijn, ook bij de slachtoffers van het beleid aldaar?

Kortom: ondanks alle mooie woorden, vooral niks concreets ondernemen voor de onderdrukte en/of arme medemens. En zeker niet als het geld kost.

Parallellen
Het oude raciaal gesegregeerde Zuid-Afrika bestaat niet meer. Niettemin zijn er opvallende parallellen te ontwaren tussen de behandeling van Zuid-Afrika en Israël, een andere staat met een apartheidsprobleem, in de Nederlandse politiek. De kleine christelijke partijen SGP en ChristenUnie staan uit culturele en religieuze affiniteit vrijwel onvoorwaardelijk achter Israël. De PVV, steeds zichtbaarder geestelijk erfgenaam van de Centrumpartij, is pro-Israël vanwege een gedeelde vijand: deze keer niet de communisten, maar de islamitische en jihadistische horden. En de VVD is, zoals gebruikelijk, hartstikke liberaal, behalve als het aankomt op de vrijheid van het verkeerde soort mensen.

Plus ça change, plus c’est la même chose…