De grote bezuinigingszwendel

Dit uitgebreide artikel van Paul Krugman in The New York Review of Books laat weer(!) eens zien hoe onzinnig de intellectuele onderbouwing van austerity is en hoe rampzalig de resultaten van dit beleid hebben uitgepakt.

De volgende passage sluit heel aardig aan bij voorgaande stuk over De Nederlandsche Bank (als je de duvel op z’n staart trapt… ):

So is the austerian impulse all a matter of psychology? No, there’s also a fair bit of self-interest involved. As many observers have noted, the turn away from fiscal and monetary stimulus can be interpreted, if you like, as giving creditors priority over workers. Inflation and low interest rates are bad for creditors even if they promote job creation; slashing government deficits in the face of mass unemployment may deepen a depression, but it increases the certainty of bondholders that they’ll be repaid in full. I don’t think someone like Trichet was consciously, cynically serving class interests at the expense of overall welfare; but it certainly didn’t hurt that his sense of economic morality dovetailed so perfectly with the priorities of creditors.

Zou De Nederlandsche Bank, net als de hierboven aangehaalde Jean-Claude Trichet, voormalig president van de ECB, toevallig meer geïnteresseerd zijn in de belangen van uitlenende, kapitaalhoudende partijen (d.w.z. banken!) dan de belangen van werknemers? Is dit weer een ordinair gevalletje kapitalisten versus arbeiders?

Een mens moet wel naïef zijn om bovenstaande vragen ontkennend te beantwoorden.

En dan is er – hoe weinig verrassend – ook nog dit:

It’s also worth noting that while economic policy since the financial crisis looks like a dismal failure by most measures, it hasn’t been so bad for the wealthy. Profits have recovered strongly even as unprecedented long-term unemployment persists; stock indices on both sides of the Atlantic have rebounded to pre-crisis highs even as median income languishes. It might be too much to say that those in the top 1 percent actually benefit from a continuing depression, but they certainly aren’t feeling much pain, and that probably has something to do with policymakers’ willingness to stay the austerity course.

Let wel: bovenstaande woorden zijn niet afkomstig van de een of andere obscure linkse partijideoloog, maar van een prominente econoom met een nobelprijs op zijn naam. Just sayin’

Plaats een reactie